Super Cockpit

Στα μέσα της δεκαετίας του 1960, ο ηλεκτρολόγος μηχανικός Thomas Furness εντάχθηκε σε ένα εργαστήριο της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ και άρχισε να αναπτύσσει τα πρώτα συστήματα εικονικής πραγματικότητας (VR), όπως το Super Cockpit, το οποίο παρέχει στους πιλότους μαχητικών αεροπλάνων τρισδιάστατες αναπαραστάσεις των δεδομένων της αεροηλεκτρονικής, καθώς και τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν φωνητικές εντολές, χειρονομίες, ακόμη και κινήσεις των ματιών για τον έλεγχο του αεροσκάφους. Στόχος του ήταν να βοηθήσει τους πιλότους να αντιμετωπίσουν την αυξανόμενη πολυπλοκότητα της τεχνολογίας των μαχητικών αεροσκαφών.

Το εξαιρετικά πολύπλοκο έργο του πιλότου έπρεπε να γίνει πιο διαισθητικό, και ο Furness είχε βρει έναν τρόπο για να το πραγματοποιήσει, όπως εξηγεί στη συνέντευξή του στο IEEE Pulse1: «Έτσι άρχισα να εργάζομαι πάνω στις τεχνολογίες που θα το έκαναν αυτό, όπως ένας τρόπος να παρακολουθείται η θέση του κράνους και να προβάλλονται εικόνες στο γείσο του κράνους, ώστε να μπορείτε ουσιαστικά να πάρετε όλα τα όργανα που είχατε στο πιλοτήριο και να τα προβάλλετε στο διάστημα.»

Figure 1: Μερικά από τα συγκεκριμένα προβλήματα που προσπαθούσε να λύσει το Super Cockpit περιλάμβαναν τον τρόπο χρήσης του κεφαλιού για τη σκόπευση κατά τη βολή, τον τρόπο αναπαράστασης των πληροφοριών από τους αισθητήρες απεικόνισης σε εικονικές οθόνες και τον τρόπο με τον οποίο τα συστήματα θα ήταν λιγότερο πολύπλοκα στην κατανόηση και τη λειτουργία τους.

Στο πιλοτήριο υπήρχε περιορισμένος χώρος για την παρακολούθηση και τον έλεγχο τόσο της πτήσης όσο και της μάχης, και έτσι ο Furness στράφηκε στη δημιουργία συστημάτων επαυξημένης πραγματικότητας για την εμφάνιση περισσότερων πληροφοριών στους πιλότους σε εικονικό περιβάλλον2.

Το Super Cockpit προβάλλει μια τρισδιάστατη σκηνή με ευρύ οπτικό πεδίο στα μάτια των πιλότων, χρησιμοποιεί την παρακολούθηση των ματιών, του κεφαλιού και των χεριών, προσθέτει τρισδιάστατο ήχο και χρησιμοποιεί συστήματα εμπειρογνωμόνων και τεχνητή νοημοσύνη για να δημιουργήσει ένα βαθιά συνδεδεμένο σύστημα μεταξύ των αισθητήριων οργάνων του ανθρώπου - οπτικών, ακουστικών και απτικών - και των μηχανημάτων3.

Figure 2: Ο Furness συνέχισε να εργάζεται πάνω στο έργο μέχρι τη δεκαετία του 1980, με αποτέλεσμα ένα εκπαιδευτικό πιλοτήριο ικανό να προβάλλει τρισδιάστατους χάρτες που δημιουργούνται από υπολογιστή, εικόνες υπερύθρων και ραντάρ, καθώς και δεδομένα αεροναυπηγικής σε έναν τρισδιάστατο χώρο σε πραγματικό χρόνο. Πρωτοποριακό για την εποχή του, το Super Cockpit επιτρέπει σε έναν εκπαιδευόμενο πιλότο να ελέγχει ένα αεροσκάφος χρησιμοποιώντας χειρονομίες, ομιλία, ακόμη και κινήσεις των ματιών.

Το 1986 το Super Cockpit μετατράπηκε από στρατιωτικό μυστικό σε αγαπημένο θέμα των μέσων ενημέρωσης, όταν το Πεντάγωνο αποφάσισε ότι ήρθε η κατάλληλη στιγμή να δημοσιοποιήσει το έργο της ομάδας του Furness. Μετά από μια μεγάλη προβολή στο CBS Evening News και παγκόσμια κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης, υπήρξε καταιγισμός τηλεφωνημάτων από ανθρώπους που ενδιαφέρονταν να μάθουν αν η τεχνολογία θα μπορούσε να προσαρμοστεί και για άλλους σκοπούς, από το να επιτρέπει στους χειρουργούς να βλέπουν μέσα στους ασθενείς κατά τη διάρκεια των επεμβάσεων μέχρι να βοηθά τους πυροσβέστες να πλοηγούνται και να επικοινωνούν σε κτίρια γεμάτα καπνό1.

Τώρα, 50 και πλέον χρόνια αργότερα, ο Furness είναι γνωστός ως “ο παππούς της εικονικής πραγματικότητας” και συνεχίζει να διευρύνει τα όρια της εικονικής πραγματικότητας στο Εργαστήριο Τεχνολογίας Ανθρώπινης Διεπαφής (Human Interface Technology Lab - HIT Lab) του Πανεπιστημίου της Ουάσινγκτον και στα εργαστήρια HIT στη Νέα Ζηλανδία και την Αυστραλία1.

  1. https://www.embs.org/pulse/articles/virtual-reality-pioneer-tom-furness-on-the-past-present-and-future-of-vr-in-health-care/ ↩ ↩2 ↩3

  2. https://voicesofvr.com/245-50-years-of-vr-with-tom-furness-the-super-cockpit-virtual-retinal-display-hit-lab-virtual-world-society/ ↩

  3. Furness, T. A. (1986, September). The super cockpit and its human factors challenges. In Proceedings of the Human Factors and Ergonomics Society Annual Meeting (Vol. 30, No. 1, pp. 48-52). SAGE Publications. ↩