Google Glass
Το Google Glass είναι μια μάρκα έξυπνων γυαλιών που αναπτύχθηκε από την Google, με στόχο την παραγωγή ενός πανταχού παρόντος υπολογιστή που έχει τη δυνατότητα λήψης φωτογραφιών και εγγραφής βίντεο1. Εμφανίζει πληροφορίες στον χρήστη χρησιμοποιώντας μια οθόνη head-up display και οι χρήστες επικοινωνούν με το διαδίκτυο μέσω φωνητικών εντολών φυσικής γλώσσας.

Το Google Glass αναπτύχθηκε από την Google X και αρχικά έμοιαζε με συνηθισμένα γυαλιά οράσεως που το 2011 ζύγιζαν 3,6 κιλά. Στις αρχές του 2013, οι ενδιαφερόμενοι πρώτοι χρήστες του, που χαρακτηρίστηκαν Glass Explorers και αριθμούσαν 8.000 άτομα, κλήθηκαν να πληρώσουν 1.500 δολάρια για να παραλάβουν τη συσκευή τους μετά από σχετική εκπαίδευση. Ακολούθησαν αρκετοί επανασχεδιασμοί μέχρι τον Ιούλιο του 2017, όταν ανακοινώθηκε ότι το Google Glass Enterprise Edition2 θα κυκλοφορούσε στις ΗΠΑ, ενώ είχε ήδη χρησιμοποιηθεί με επιτυχία για να βοηθήσει παιδιά με αυτισμό στην εκμάθηση κοινωνικών δεξιοτήτων3.


Σημαντικές είναι οι εφαρμογές του Google Glass στον τομέα της υγείας, συμπεριλαμβανομένων της τεκμηρίωσης φωτογραφιών και βίντεο χωρίς χέρια, της τηλεϊατρικής, της ανάκτησης και εισαγωγής ηλεκτρονικού φακέλου υγείας, της ταχείας ανάλυσης διαγνωστικών εξετάσεων, της εκπαίδευσης και της ζωντανής μετάδοσης. Συγκεκριμένα, η Augmedix ανέπτυξε μια εφαρμογή που επιτρέπει στους γιατρούς να μεταδίδουν ζωντανά την επίσκεψη ενός ασθενούς και τους διευκολύνει με τον ηλεκτρονικό φάκελο υγείας, εξοικονομώντας έως και 15 ώρες την εβδομάδα ενώ παράλληλα βελτιώνει την ποιότητα των αρχείων4.
Το 2013, ο R.J. Grossmann ήταν ο πρώτος χειρουργός που επέδειξε τη χρήση του Google Glass κατά τη διάρκεια μιας ζωντανής χειρουργικής επέμβασης5 και ο L. Engelen ξεκίνησε την έρευνά του για το Google Glass σε χειρουργεία, ασθενοφόρα, ένα ελικόπτερο τραυμάτων, γενική πρακτική και κατ’ οίκον φροντίδα, καθώς και χρήση σε δημόσια μέσα μεταφοράς για άτομα με προβλήματα όρασης ή σωματικής αναπηρίας. Η έρευνα περιελάμβανε τη λήψη φωτογραφιών, τη ροή βίντεο σε άλλες τοποθεσίες, την υπαγόρευση του εγχειρητικού ημερολογίου, την παρακολούθηση των διαδικασιών από τους φοιτητές και την τηλε-συμβουλευτική6.

Παρά τις πολλαπλές εφαρμογές και τη δυνατότητα ευρείας χρήσης του Google Glass, υπήρξαν μεγάλες ανησυχίες σχετικά με την παραβίαση της ιδιωτικής ζωής και της ασφάλειας των χρηστών του σε περίπτωση κλοπής ή απώλειας της συσκευής, καθώς και με την χρήση της συσκευής σε δημόσιο χώρο και την καταγραφή ανθρώπων ή ιδιωτικών συνομιλιών χωρίς την άδειά τους ή την υποκλοπή κωδικών πρόσβασης. Το Winky είναι ένα πρόγραμμα που επιτρέπει σε έναν χρήστη του Google Glass να τραβήξει μια φωτογραφία με ένα κλείσιμο του ματιού, ενώ η συσκευή μπορεί να υποκλαπεί αν ένας χρήστης φωτογραφίσει ένα κακόβουλο κώδικα QR, με δυνατότητα να χρησιμοποιηθεί ως όπλο στον κυβερνοπόλεμο7.
Αρκετές εγκαταστάσεις, όπως τα καζίνο του Λας Βέγκας, απαγόρευσαν την είσοδο σε άτομα που έφεραν το Google Glass ακολουθώντας τους κανονισμούς που δεν επιτρέπουν τη χρήση συσκευών καταγραφής σε χώρους τυχερών παιχνιδιών, ενώ οι κινηματογραφικές και θεατρικές εταιρείες των ΗΠΑ απαγόρευσαν τη φορητή τεχνολογία στους χώρους θεαμάτων, συμπεριλαμβάνοντας το Google Glass στους ίδιους κανόνες με τα κινητά τηλέφωνα και τις βιντεοκάμερες.
-
https://www.google.com/glass/tech-specs/ ↩
-
fig:glass2 ↩
-
Sahin NT, Keshav NU, Salisbury JP, Vahabzadeh A Second Version of Google Glass as a Wearable Socio-Affective Aid: Positive School Desirability, High Usability, and Theoretical Framework in a Sample of Children with Autism JMIR Hum Factors 2018;5(1):e1 https://humanfactors.jmir.org/2018/1/e1/ ↩
-
“Google Glass Comes to Doctor’s Office Near You as Upgrade Looms”, Bloomberg, August 20, 2015, retrieved August 20, 2015 ↩
-
Nosta, John (June 21, 2013). “Inside The Operating Room With Google Glass”. Forbes. Retrieved December 18, 2013. ↩
-
Haslam, Phil; Mafeld, Sebastian (October 31, 2013). “Google Glass: Finding True Clinical Value”. Which Medical Device. Retrieved December 23, 2013. ↩
-
Steve Henn (July 17, 2013). “Clever Hacks Give Google Glass Many Unintended Powers”. NPR.org. NPR. Retrieved July 29, 2013. ↩